Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
O kişinin başında derin bir yara izi mevcuttu. Kavganın kafasına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaş ortamında dertli yaralar asıt olmuş sığınmacıların bakılan Danimarka tesisinde uzun süre bakım devam ediyordu. Sağ kolu kullanamıyor, tokalaşırken sol elini kullandı.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günler avucuma birçok kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra eve götürdüğü kalemleri sahiplerinin alması bekleniyordu sınıfın yanına sunu ediyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Her çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi Bırakın sakın!” söylemekle sürüyordu.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Okul ve evde ile aile ortamında zorluklar yaşıyordu.
Psikolog danışmanı çabalar sonuç vermedi. Okul yönetimi, gelişmeleri görüşmek için Rahman’ın ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.
Aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü birlikte toplantı toplantı salonuna girdiklerinde, Rahman düştü, “İşte öğretmen” dedi bir adım atarak dedesinin ellerini öpmeye aniden yaptı.
Dışarısı soğukken ben birkaç kat giymiştim. Dede terlikle geldi. Ceketin üzerine giydiği beyaz entarisini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Anne ve nine kapalıydı. Eğitimdeki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman fazla rahatsız oldu. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk ruhu karanlık gizem kavramaya gayret ediyorduk.
Baba oğlu sık sık evden, polis tarafından yakalandığını söyledi Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleri gözü açık şekilde yatak gece kamağını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk mahçup odayı çekilmek istedi. Durumu çok uzatmadık.
Konsensusla ailenin da destekleriyle oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karşılık buldu. Okul saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana verildi.
Sonraki zamanlarda o çocuk okulda koşarken, kapıya çarptı. Yaralanmadı lakin canı yandı, samimi uzun ağladı. Onu avutmak amacıyla elini tutmaya okul götürdüm. Önüne beyaz kağıt bir adet kalemler koydum. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuyor görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessiz sade> izlemeğe devam ettim. O çocuk, farklı renklerde kalemlerle bir şeyler karalarken bana dikkat etmemiş kendi konuşuyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp önüme koydu.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok bitkin, uyumak istiyor, ne yazık ki gitmek istemiyor. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni başka bir kurumda çalışmaya. Rahman’ı bazen hatırladım.
Yürürken Nasır ile karşılaştım. Beni fark etti, “Muallim!” diyerek elini sıkıca çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü ve sinirlendi; benden söylemedi. Rahman sonraki sık sık çeşitli Suç olaylara karışarak polis kayıtlarına kayda alınmış. Ailesinden kurtarılıp sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza karşılık o çocuğu kurtaramayan olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemYeni Parti'nin ikinci gününde 160 üyelik PM ve YDK listeleri açıklandı
GündemPortekiz’de konut sorunuyla çatışan protestolar, Avrupa genelindeki gündemi etkiliyor
Gündem